این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است

 
 
نویسنده : علی جعفری - ساعت ۱:۳۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳٠ فروردین ،۱۳۸٦
 

یک روز آفتابی بود

در خیابان

دست های تو را می خواستم

تا گهواره ای درست کنیم

برای خوابیدن غمهای هزاران هزار سال  نیاکانم

که کوهها و دشت های وطن را به دنبال تو تاخته اند

یک روز کاملا آفتابی بود

در پناه درختان سپیدار

من لبهای تو را می خواستم

کاش زندگی طعم لبهای تو بود

و دستان من و تو

گاهواره ای برای خوابیدن غمهای هزاران هزار سال

که از نیاکانم به ارث برده ام

*

حالا

باران به چشم های من پناه می برد

و هرچه ابر

از آسمان این خیابان شروع می شود

در من هنوز نیاکانم به تاخت می دوند

                                                   ۸۶/۱/۲۱


 
 
 
نویسنده : علی جعفری - ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ فروردین ،۱۳۸٦
 

دلدارم ماهی ست

که هيچ گاه غروب نمی کند

مگر پشت پلکهای من

آنگاه که چشم می بندم از دنيا

دلدارم ماهی ست که خنده ی مستانه اش

 مرا به اوج می برد

و اخمهايش توبه ام می دهد

                               وقتی می گویم دوستت دارم

دلدارم ماهی است

که آسمان سیاه بی ستاره ام را

فقط روزنی نا امید می پندارد


 
 
 
نویسنده : علی جعفری - ساعت ۸:۱۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۳ فروردین ،۱۳۸٦
 
بلند بلند گام بر مي دارم
تا صداي قدم هايم
تو را از خواب نيم شب
 بلند كند
يا نه
 آرام آرام راه مي روم
تا صداي قدم هايم
 تو را در اين نيمه شب مه گرفته
 از خواب بر نخيزاند
شايد در خوابت مردي است
كه آرام آرام راه مي رود
يا نه بلند بلند گام بر مي دارد
مردي كه هيچ شباهتي به من ندارد
                            
                                          28/اسفند/85

 
 
 



محصولات ویژه