این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است

 
 
نویسنده : علی جعفری - ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ اردیبهشت ،۱۳۸٦
 

جام جهان بين مرا به خويش فرا مي خواند

تا سرخي لبهايت را تماشا كنم در آن

آنقدر

كه از ياد ببرم

هر آنچه را كه مرا از لبهاي تو رانده است

سال هاست مردمان

با آرزوي طعم گس لبهاي تو

لب به لب اين پياله ها شده اند

پس ديگر فريب نمي خورم

من طعم گس لبهاي تو را مي خواهم

و از اين پياله ها هيچ كاري ساخته نيست

براي من

 راهي كه به باغ لبخند تو مي رسد زيباست

نه راهي كه به درياي شمال يا جنوب

براي من

شبها وقتي ممنوع است

 كه تو در آسمان ماه باشي

آنگاه هر كس تو را مي بيند ديوانه ايست

 كه جز با پياله روزگار نمي گذراند

من از آسمان و ماه و ديوانه ها بيزارم

من طعم گس لبهاي تو را مي خواهم

                                            ۳۱/فروردين/۸۶


 
 
 



محصولات ویژه