این شعر هوشنگ ابتهاج رو تو یه وبلاگ خوندم خوشم اومد

گذاشتمش به عنوان یک پست:

بنشينيم و بينديشيم

 اين همه با هم بيگانه

اين همه دوري و بيزاري

به كجا آيا خواهيم رسيد آخر؟

و چه خواهد آمد بر سرما، با اين دلهاي

                                                       پراكنده

جنگلي بوديم،

 شاخه در شاخه همه آغوش

ريشه در ريشه همه پيوند

واينك انبوه درختاني تنهاييم

                                                    ه.ا.سايه

/ 16 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
زهرا

سلام! بگذار دل جايی گير باشد دلگير نباش ! سبز باشی !

عزيز نوری

سلام دوباره بر استاد تنهای گرامی با مطلبی در مورد فقر هنر به روزم موفق باشيد

مينا

سلام خوبی خسته نباشی

حفیظ الله شریعتی سحر

دوستان خوبم سلام گهگداری اگر می ایم از شما خبر می گیرم مطالب ارزنده ای تان را می خوانم از ارزوها و ارمانهای شما اگاه می شوم از من سر بزنید از روز گار من هم خبر شوید راستی کجایید و چه می کنید در پناه ایزد دادار باشید

حفيظ الله شريعتی سحر

نوروز نه ان است که من دیدم پار بهارا ناز کم کن چانه کم زن بهای این لب پر خنده ات چند دریغا مردمان مانده در بند از این در بند غربت در نوروز خبری بگیرید سری به کلبه ویرانه اش بزنید که مانند دیارش می ماند کم کمک مطالب تان را خواندم واز اموزه های تان بهره گرفتم در پناه ایزد دادار باشید

محمد

مستان سلامت می کنند ! تولد تولد تولدت مبارک! سرسبزترين بهار تقديم تو باد! اميدوارم سال های سال خوش باشی و موفق

عزيز نوری

سلام دوباره پيشاپيش آمدن بهار طبيعت را به شما تبريک می گويم. آسمان هشتم در بهار از دليل زمستانمان خواهد گفت. بدرود

ع

سلام وسال نو را قبلا تبريک ميگويم لذت بردم زنده باشی وخانه آباد